Lucas Parochie Amsterdam 
 
 
 

Colm 15 oktober 2017

Op zaterdag 7 oktober 2017 is pastor Hans Visser ofm conv., de geliefde pastor van de Pauluskerk en sinds onze fusie in De Vier evangelisten dus ook onze pastor, geheel onverwacht overleden.
Voor het eerst in 35 jaar kwam hij niet opdagen voor de avondmis in de Pauluskerk. Toen parochianen hem gingen zoeken, zat hij in zijn stoel, door de dood overvallen als een dief in de nacht. Een mooie dood voor hemzelf, maar een enorme schok voor iedereen om hem heen. De preek lag klaar, zoals pastor Visser altijd voor iedereen klaarstond.
Op 22 oktober 1941 werd hij geboren in Haarlem als oudste van een gezin met vijf jongens. Uiteindelijk zouden drie van hen - Hans, Ruud en Paul ? - een pastorale rol in ons bisdom vervullen. Na enkele jaren op het kleinseminarie Hageveld trad Hans in bij de orde van de minderbroeders conventuelen en vervolgde daar zijn priesteropleiding. Op 8 juni 1968 werd hij door Mgr. Th. Zwartkruis in Haarlem priester gewijd. Zijn eerste Mis deed hij in zijn thuisparochie, de H. Lidwina in Haarlem.
Zijn pastorale taken begon pastor Visser in Arnhem-Zuid waar hij ook stage gelopen had. Hier maakte hij deel uit van een groot team en hij heeft er vijftien jaar met veel plezier gewerkt.
In oktober 1982 werd hij pastoor van de Paulusparochie in Amsterdam-Osdorp, waar hij tot aan zijn dood zou blijven. Dat hij zo lang in slechts twee parochies is geweest, toont zijn grote trouw aan mensen. Hij was een echt mensen-mens: altijd een luisterend oor, buitengewoon zorgzaam voor anderen, belangstellend voor iedereen, gastvrij voor allen die bij zijn pastorie aanklopten. Met zijn krachtige stem wist hij mensen in zijn preken iets mee te geven voor hun leven. Nooit deed iemand tevergeefs een beroep op hem als pastor of collega.
Die houding van beschikbaarheid voor anderen ging gepaard met een grote bescheidenheid en soberheid waar het hemzelf betrof. Hij ging nooit op vakantie, en hield niet van bombarie, van feesten of andere momenten waar hij in het middelpunt stond. Het mag dan ook een klein wonder heten dat zijn parochianen hem wisten mee te lokken toen hij door burgemeester Cohen van Amsterdam in 2008 geëerd werd als lid van de Orde van Oranje-Nassau.
In verslagenheid en grote dankbaarheid gedenken wij een pastor die door zijn familie, orde, parochianen en collega’s enorm zal worden gemist. Zijn leven lang was hij trouw aan mensen.
Moge hij nu de eeuwige trouw van de Heer in heel zijn volheid ervaren.
pastor Colm Dekker

In de komende tijd zullen we zien hoe we in goed overleg dit enorme verlies samen kunnen opvangen.
Het gemis van pastor Visser kunnen we niet goedmaken, maar geheel in zijn geest willen we ons wel inzetten om de kerk in onze regio Nieuw-West een gemeenschap te laten zijn waar mensen geloven en dienstbaar zijn aan anderen.
 

Colm 16 juli 2017

De komende twee weken ben ik in Malawi. Het wordt mijn eerste (echte) bezoek aan Afrika, en ik kijk er erg naar uit. Veel weet ik nog niet. Dus ik laat het op me afkomen. Wat ik wel weet is dat de Gemeenschap van Sant’Egidio daar een aantal aidsklinieken heeft en een aantal voedingscentra. Wij gaan daar met een groep jongeren (en twee van mijn leeftijd) uit Antwerpen en Amsterdam helpen. Na terugkomst vertel ik graag wat wij gedaan hebben.
Nu kan ik alvast de achtergrond vertellen. Aids richt in grote delen van Afrika al jaren een enorme verwoesting aan. Waar HIV- en aidspatiënten in het westen goede medicijnen krijgen en voldoende te eten hebben, ontbreekt het daar vaak aan beide. Daarnaast is het taboe veelal nog veel groter dan hier, en sterven vele armen omdat ze sowieso al verzwakt zijn door honger.
Toen Sant’Egidio de vraag kreeg om daar te helpen - eerst in Mozambique en daarna onder andere in Malawi (een van de armste landen ter wereld) - zijn we ons op besmette zwangere vrouwen gaan richten. Inmiddels zijn duizenden van hen gered doordat ze medische zorg van westerse kwaliteit krijgen en zo nodig voedsel. Het bijzondere is dat hun kinderen in bijna alle gevallen gezond (onbesmet!) ter wereld komen. Bovendien hebben zij nu een moeder die weliswaar besmet is - aids is helaas nog steeds niet te genezen - maar gezond genoeg om voor hen te zorgen.
Ik voel me vereerd dit van dichtbij te mogen meemaken.

pastor
Colm Dekker
 

Colm 18 juni 2017

Woensdag kregen wij bezoek van kinderen van de Alphons Laudyschool, Speciaal Basisonderwijs aan Meer en Vaart, met heel bijzondere kinderen. Zes kleintjes, vooral kinderen met het syndroom van Down, kwamen in hun eigen speciale bakfiets die door hun juf werd gereden. Andere groepen zaten vol vragen, en ze hadden ook wat te vertellen: ‘Ik kan heel goed lezen.’ ‘Ik zie drie kruisen.’ ‘Wat staat daar te roken?’ ‘Waarom staat daar een standbeeld?’ Het bezoek was op school voorbereid. Zo hadden ze met een pop (baby Max Verstappen) de doop laten zien. Nu zagen ze de echte doopvont.
Lange verhalen met veel uitleg zijn aan hen niet besteed, maar alles wat ze kunnen zien, ruiken, voelen en horen, en naar toe kunnen lopen is goed.
Het luiden van de klokken en als slot samen met de juf een kaarsje mogen opsteken zijn echte hoogtepunten: ‘Ik heb aan mijn opa gedacht.’ ‘Mijn oma is ook overleden.’ ‘Mijn oma ook.’
Maar dé sterattractie was onze Jan op het orgel, een tovenaar die zelfs met zijn voeten klanken uit ‘die grote piano’ kan laten komen. Van elke klas kreeg hij applaus. Een meisje ging zonder te praten naast hem staan en begon ook te spelen en te genieten.
Wat goed dat er zoveel aandacht voor deze kinderen is! En wat goed dat zij aandacht besteden aan (verschillende) geloven. Groot respect ook voor de liefde en het engelengeduld van hun juffen en begeleidsters. Mijn dank ook aan Jan en Eddy. Volgende week de andere klassen.

pastor
Colm Dekker
 

Colm 4 juni 2017

We hadden bij de jongerengroep een mooi gesprek over Pinksteren. Ja, de eerste vraag was ook daar weer: Wat is Pinksteren nou eigenlijk? Kerstmis en Pasen zijn goed te plaatsen, maar Pinksteren is ‘vaag’. Het valt niet mee te bedenken wat er toen in de bovenzaal bij de leerlingen gebeurde, laat staan dat we de link kunnen leggen tussen dat Pinksteren toen en de komst van de heilige Geest in ons leven nu.
Prachtig mooi konden sommigen heel precies vertellen wanneer in hun leven zij op hun beste momenten ‘die Geest van Jezus’ hadden ervaren. Heel eerlijk zeiden ze ook dat dit niet automatisch betekent ervoor te kiezen om in de rest van je leven ook zo te willen leven.
Zouden wij dat eigenlijk wel willen: in plaats van mensen die af en toe mooie, gelovige momenten beleven met de inspiratie die we van Jezus krijgen, van nu af voortaan vervuld zijn van de ervaring van Pinksteren waarbij de heilige Geest ons maakt tot mensen die volop getuigen van Jezus?
Dat hoeft niet per se door het altijd over hem te hebben (al moeten we daar zeker niet bang voor zijn), maar door te leven zoals hij deed: een mens van God die in vriendschap leeft met de anderen, in het bijzonder met onze naasten die in nood zijn.
Durven wij te geloven dat dit ons echt tot gelukkige mensen maakt, vol liefde en trouw, of blijven wij liever besmet door de geest van onze tijd die ons aanspoort om eigen baas te zijn, ons niet overdreven te engageren?

pastor
Colm Dekker
 

Colm 14 mei 2017

De eerste van de twee bijeenkomsten rond ‘Amoris Laetitia’ (De vreugde van de liefde) is achter de rug. Die hebben we besteed aan een eerste verkenning van dit boekje dat paus Franciscus schreef over de liefde in huwelijk en gezin.
De paus verwoordt het ideaal van de liefde met de mooiste Bijbelteksten en met persoonlijke verwoordingen. Daarnaast benadrukt paus Franciscus twee zaken sterk: dat de kerk in het concrete leven dichterbij mensen moet staan en niet het gevoel mag geven dat zij voortdurend tekortschieten; en dat er geen tweedeling mag zijn tussen mensen die wel en niet aan de regels voldoen.
De enige regel die altijd voor iedereen geldt is die van de liefde! Dat geldt tussen gehuwden, en ouders en kinderen, maar evenzeer voor gescheiden mensen, homoseksuelen, en voor de kerk in haar houding naar iedereen en voor de manier waarop wij ons vanuit onze persoonlijke relaties inzetten voor anderen.
Komende donderdagmiddag hebben we een nieuwe afspraak. Dan concentreren we ons op enkele onderwerpen als homoseksualiteit; seksuele opvoeding; kun je wel geloven in het (kerkelijk) huwelijk als er zoveel eindigen in scheiding?

pastor
Colm Dekker


Iedereen is van harte uitgenodigd om aan te sluiten: donderdag 18 mei om 14.00 uur bij de Sint Lucaskerk, Osdorper Ban 132.
 

Colm 30 april 2017

Veel mensen hebben het interview met koning Willem-Alexander gezien dat ter gelegenheid van zijn 50e verjaardag was opgenomen. De reacties waren (haast?) unaniem positief. Op Twitter was dit een unicum: iedereen was lovend!
Wat volgens kenners ook uniek is, is dat een koning zich zo persoonlijk laat zien. Natuurlijk heeft hij een officiële rol en moet hij zich aan protocollen houden, maar dat er daarachter een gewoon mens schuilgaat, krijgen we niet vaak te zien. Ook de koning is een mens als wij allen, en hij liet zich zien als een warm mens, met gewone vreugdes en zorgen, met zijn zwakke kanten (die hij niet verborg zonder exhibitionistisch op details in te gaan), een man die heel blij is met zijn vrouw, en met zijn dochters die beginnen te puberen, die kan reflecteren op zijn jeugd en hoe dit nu doorwerkt in zijn leven, die zijn emoties durft te laten zien waar hij intens geraakt wordt door het verdriet om het verlies van zijn broer en dat vruchtbaar weet te maken voor anderen die hij menselijk nabij mag zijn in hun grote verdriet.
Het zal mijn tic zijn, maar ik moet denken aan die andere Koning die als een gewoon mens ons leven deelt en er altijd voor ons is als wij het moeilijk hebben. Het doet me ook denken aan onze taak als Kerk om er zo te zijn in onze samenleving.
En dat laatste komt misschien omdat ik me nu voorbereid op de bijeenkomsten rond 'Amoris Laetitia'. Aanbevolen!

pastor
Colm Dekker
 

Colm 9 april 2017

'Mijn uur is gekomen.'
Het is dat moment waar wij de afgelopen weken naartoe hebben geleefd en ons op hebben voorbereid.
Het is dat moment waar Jezus ons vraagt om hem te volgen, om bij hem te blijven en met hem deze laatste beslissende momenten van zijn leven mee te maken.
‘Vurig heb ik er naar verlangd nog éénmaal dit paasmaal met jullie te mogen vieren.’
Altijd heeft Jezus geleefd in totale verbondenheid met God - zijn Vader noemde hij hem: Abba - en vanuit de liefde die hij in God ervoer, was hij ook zelf altijd volkomen liefdevol naar andere mensen. God is voor iedereen alleen maar barmhartig, en dus wil en kan ik ook niet anders dan barmhartig zijn, wil ik mijn leven leiden in liefde en zorg voor anderen.
In die laatste week liet hij zien hoe ver die liefde ging: tot het uiterste, tot in de dood, tot over de grenzen van zijn eigen angsten, tot over de grenzen van onze ontrouw (van Petrus en van Judas maar daarmee ook van ieder van ons), om zo kwetsbaar en gebroken te worden als een mens maar zijn kan.
En waar alle ontroering om zo’n grote trouw uiteindelijk toch in een totale mislukking schijnt te eindigen in zijn gewelddadige en smadelijke dood, blijkt drie dagen later toch het leven, de liefde, Gods trouw het te winnen van de dood, de haat en onverschilligheid en onze ontrouw.
Van harte wens ik u Zalig Pasen toe!

pastor
Colm Dekker
 

Colm 12 maart 2017

Bisschoppen die gelovigen helpen te stemmen in de komende verkiezingen? Voor sommigen klinkt dit als terug naar de jaren van de verzuiling toen de bisschoppen katholieken verboden om naar de (socialistische) VARA te luisteren. Toch zijn er grote verschillen met de brief die de Nederlandse bisschoppen nu hebben geschreven.
De tijd dat er een katholieke partij was, de KVP, waar het hele katholieke volksdeel even vanzelfsprekend op stemde als dat ze naar de katholieke slager gingen, in een huis van de katholieke woningbouwvereniging woonden en hun kinderen naar een katholieke school stuurden, ligt ver achter ons. Katholieken stemmen net zo divers als wanneer ze hun keus maken voor een school, huis of slager. Je mag je nu zelfs afvragen of de bisschoppen wel allemaal op dezelfde partij stemmen. Waarschijnlijk niet. Dus kunnen ze ons niet eens een eensluidend stemadvies geven.
Wat ze nu wel hebben gedaan, is een brief schrijven met aandachtspunten.
Allereerst zien ze het democratische recht om te stemmen als een voorrecht maar daarmee ook als een (morele) plicht om daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Daarna noemen ze een aantal thema’s die zij van groot belang achten om tot een zorgvuldige keuze te komen, om af te sluiten met een advies van de paus: ‘Bestudeer de voorstellen goed, bid en kies volgens je geweten.’
Wat mij betreft een goed initiatief waar we ons voordeel mee kunnen doen.

pastor
Colm Dekker
 

Colm 5 maart 2017

Paus Franciscus heeft voor de Veertigdagentijd een prachtige brief geschreven met als titel: ‘Het Woord is een gave, de ander is een gave.’
Voor onze weg naar Pasen, de overwinning van Christus op de dood, reikt hij ons een verhaal van Jezus aan: het verhaal van de arme Lazarus die als afval ligt aan de poort van de rijke die van gekkigheid niet weet wat hij met al zijn geld en rijkdom moet, maar die Lazarus nog nooit heeft zien liggen. Als zij beiden sterven, wordt Lazarus opgenomen in de schoot van Abraham, maar de rijke lijdt dan helse pijnen en vraagt aan Abraham of hij Lazarus niet kan sturen om hem te helpen, en als dat niet kan, of hij dan tenminste Lazarus wil sturen om zijn nog levende broers te waarschuwen dat zij socialer moeten leven. (zie Lucas 16, 19-31)
De paus stelt ons deze stappen voor:
1. de poort van ons hart openen voor de ander, omdat ieder mens een gave is, zowel onze buur als de onbekende arme.
2. niet toegeven aan de neiging om ons bezit of onszelf als onze (af)god te zien waardoor wij lege mensen zijn.
3. in dit leven plaats maken voor God, die tot ons spreekt in zijn Woord, en ons - met een blik op het hiernamaals - uitnodigt om ons hart te openen voor onze naaste.
4. deze Veertigdagentijd benutten om ons te vernieuwen, ook door deel te nemen aan de Vastenactie.
‘Laten we voor elkaar bidden om de vreugde van Pasen te kunnen beleven.’

pastor
Colm Dekker
 

Colm 26 februari 2017

Komende woensdag begint weer de Veertigdagentijd. Vanaf Aswoensdag zijn er - de zondagen uitgezonderd - precies veertig dagen tot het Pasen is.
Pasen is voor de christenen van alle kerken het hoogtepunt van het jaar, als we gedenken dat Jezus’ levensweg aan het kruis zal eindigen om vervolgens door de trouw van Gods liefde daar toch niet te eindigen, maar tot nieuw leven te leiden, voor hem en voor ons allen. Hem op deze weg willen volgen, is ook niet vanzelfsprekend in ons leven. Daarom is deze tijd een uitnodiging om met de Heer op weg te gaan om ons leven te vernieuwen.
Sommigen noemen het nog steeds de Vastentijd omdat mensen zichzelf iets ontzeggen om zich te scherpen.
De tijd van inkeer, bezinning en gebed wordt ons aangereikt als een kans om ons leven tegen het licht te houden, om de overtollige ballast achter ons te laten en volop te gaan leven, om (nieuwe) keuzes te maken en die ook uit te voeren. De Veertigdagentijd is in mijn beleving altijd een stoere tijd!
Twee aspecten spelen traditioneel een rol: aandacht voor het doopsel (in de paasnacht, maar ook van ieder van ons die al eerder gedoopt zijn) laat zien hoe wij door de nacht naar het licht gaan.
En boetedoening helpt ons om los te komen van onze fouten en om vrij te worden voor Gods liefde, en ons leven in solidariteit te delen met wie dat het meest nodig hebben.
Ik wens ons een mooie, vruchtbare voorbereiding op Pasen!

pastor
Colm Dekker
 

Colm 5 februari 2017

Wat mij betreft is het heel wijs om de ervaring van velen te volgen dat een nieuwe pastoor eerst eens goed kijkt en luistert hoe men het op de nieuwe plek gewend was, voordat hij als nieuwkomer zelf al te zeer zijn stempel drukt. Tegelijkertijd betekent dit niet dat hij intussen zelf niets doet, maar juist dat hij volop meedoet.
Zo hebben we afgelopen week samen met pastor Dominiek Deraeve plannen gemaakt voor de voorbereiding op de Eerste Communie.
Het grote voordeel van één pastoor voor de hele regio is wel dat het er nu voor het eerst op lijkt dat alle parochies gaan samenwerken om de kinderen voor te bereiden. Hierdoor kunnen we meer kinderen en hun ouders bereiken, en komt er wellicht ook een grotere groep voor hun Eerste Communie.
Binnenkort komen de uitnodigingen voor de kennismakingsavond op maandag 27 februari in de Paulus. Alle kinderen van groep 4 en ouder die nog niet hun Eerste Communie hebben gedaan, willen we uitnodigen. Mocht u dus geïnteresseerd zijn of anderen weten, laat u het ons dan weten. Alleen zo bereiken we iedereen.
De viering van de Eerste Communie hopen we op zondag 21 mei te houden. De kerk waar we dit doen, laten we (mede) afhangen van het aantal dat uit de verschillende parochies afkomstig is.
Wij hebben er heel veel zin in, en de voorbereidingen zijn inmiddels in volle gang.

pastor
Colm Dekker
 

Colm 22 januari 2017

Afgelopen week bespraken we met een aantal collega's het interessante boek van de bekende Nederlandse theoloog Erik Borgman 'Waar blijft de kerk? - Gedachten over opbouw in tijden van afbraak'. Wat mij betreft is dit boek verplichte literatuur voor allen die nu verantwoordelijk zijn voor de opbouw van onze kerk. Aan de ene kant erkent de schrijver hoe in onze tijd in een onwaarschijnlijk hoog tempo kerkgebouwen worden gesloten en gesloopt, en wat een pijn dit doet bij alle betrokkenen. Maar voor wie dan denkt dat het allemaal alleen maar minder wordt met kerk, geloof en God, stelt hij aan de andere kant dat geloven en kerk over andere dingen gaat dan over aantallen en welke beleidsmatige aanpak nu het beste zou zijn.
In die zin zou het zelfs wel eens heel goed kunnen zijn dat wij ons bewust worden dat wij de kerk en het geloof niet zelf kúnnen maken. Het gaat er namelijk eerst en vooral om te ontdekken hoe God ons hier en nu in onze huidige omstandigheden uitnodigt om te zien waar de Blijde Boodschap al gebeurt (ongetwijfeld ook buiten de kerk) en daar dan volop aan mee te werken. We hoeven dus niet te treuren als we 'met minder dan vroeger zijn', als we tegelijk zien wat er in de wereld om ons heen aan goeds gebeurt, en waar wij vanuit ons hart iets voor elkaar kunnen betekenen.
Wij mogen ons hart niet laten afstompen, maar juist zien en geloven dat de Geest van God nu volop aan het werk ís!

pastor
Colm Dekker
 

Colm 15 januari 2017

Afgelopen donderdagavond had de jongerengroep haar eerste bijeenkomst van 2017.
Na de Wereldjongerendagen had ik als bedankje een Jongerenbijbel gekregen. Daarin staan Bijbelverhalen met wat extra toelichting. Een van de vaste onderdelen is de laatste maanden dat een van de jongeren die bijbel mee naar huis neemt en daar een stukje uit kiest. Deze keer leverde de parabel van ‘de verloren zoon’ het nodige op, zowel over het Bijbelverhaal als over de omgang met God en met elkaar.
Daarna hadden we een uitwisseling als start van het nieuwe jaar. Iedereen kreeg een vel papier dat in vieren verdeeld werd, met op elk kwart een vraag:
1. Waar hoop ik op?
Wat zou ik stiekem heel graag willen?
2. Waar zie ik tegenop?
Waar ben ik misschien eigenlijk wel bang voor?
3. Waar zou ik God voor willen bedanken?
4. Waarvoor zou ik Gods hulp willen vragen?
Toen iedereen klaar was met het invullen, was er een uitwisseling. Voor mij is het bij dit soort persoonlijke vragen altijd zaak om duidelijk met elkaar af te spreken dat de antwoorden strikt privé zijn. Dat geeft de ruimte om de vragen eerlijk bij jezelf toe te laten. In de uitwisseling is iedereen vrij om te delen wat zij / hij wil. Dus ben ik ook niet vrij om met u meer te delen dan dat het mooi en kostbaar was!

pastor
Colm Dekker
 

Colm 8 januari 2017

Vanzelfsprekend wens ik u allen in mijn eerste column van 2017 van harte een Zalig Nieuwjaar toe.
Daartoe krijgen allen die deze zondag bij de (uitgestelde) nieuwjaarsreceptie zijn, ook nog uitgebreid de kans bij een hapje en een drankje.
Wat mij betreft mogen we terugzien op prachtige kerstdagen, met veel dank aan al degenen die hier - voor en achter de schermen! - aan hebben gewerkt.
Dank ook aan de velen die middels een kaart of langs andere wegen hun goede wensen voor onze parochie, voor mij en voor ons gezin hebben gestuurd.
Laten we inderdaad hopen en bidden dat het nieuwe jaar veel zegen mag brengen. Daarbij gaat het er wat mij betreft niet om dat we nu al moeten weten wat ons te wachten staat, of dat we garanties zouden moeten krijgen (vóór het goede of tegen het kwade dat ons wellicht te wachten staat). Wat mij betreft gaat het er eerder om dat we vertrouwen mogen hebben in de goede God en in elkaar, dat God en wij elkaar niet in de steek zullen laten, maar dat we ons er voor zullen inzetten om er samen een goed jaar van te maken en ons bij eventuele tegenslag daar samen doorheen te willen slaan.
Dieptepunten in 2016 waren zeker de dierbaren die we moeten missen.
Hoogtepunten waren er ook: de WJD voor vier van onze jongeren en allen die daarvan mochten meegenieten; het Jaar van de barmhartigheid; de komst van de paters Salesianen; en zo kunt u er vast nog meer noemen.
 

Colm kerst/oud-nieuw

Nu ik deze column schrijf voor twee zondagen tegelijk - Kerstmis 2016 en Nieuwjaar 2017 - vraag ik me af wat er van Kerstmis zal blijven hangen in het nieuwe jaar.
Is Kerstmis vooral een familiefeest van gezellig samen zijn, dat we met Oud en Nieuw nog eens dunnetjes over doen met de beste wensen, maar is in elk geval uiterlijk met het vuurwerk de herinnering aan Kerstmis wel weer verdwenen? Of zal het zijn als met de meeste goede voornemens aan het begin van het nieuwe jaar: vol goede moed neem je je aan het begin van het jaar iets voor, om binnen de kortste keren vast te lopen in je verwachtingen die veel te hoog waren, en het dan maar helemaal opgeven?
Voor het christendom is de geboorte van Jezus uiteraard veel belangrijker dan het begin van het nieuwe kalenderjaar. Je zou zelfs mogen zeggen dat we hopen dat het kerstfeest heel het jaar voor ons mag kleuren.
We vieren met Kerstmis in de geboorte van Jezus immers dat in alles wat ons in het komende jaar zal overkomen, wij voortdurend mogen weten dat God dichtbij ons is. Kerstmis is het feest van de menswording: God wil ons zo dichtbij zijn dat Hij in Jezus ons leven is komen delen. Daarom wordt Jezus genoemd: Immanuël, God-met-ons.
Er is niets menselijks dat God vreemd is. God verstaat alles van ons, van binnenuit: God is een van ons.
Zo wens ik u van harte:
Zalig Kerstmis en Zalig Nieuwjaar!
 

Colm 30 oktober 2016

Nog niet ontvangen
 

Colm 23 oktober 2016

De voorpagina van het bisdomblad “Omhoog’ van het bisdom Para-maribo opende onlangs met een artikel over het werk van pater Toon te Dorsthorst. Omdat hij ons als missionaris in de binnenlanden van Suriname de meeste jaren in de Lucaskerk komt vertellen over zijn werk, vond ik het heel interessant.
Het ging over de beide aspecten van zijn werk, in dit geval in het dorp Ligorio dat langs de Boven Suriname ligt. Daar heeft pater Toon er voor gezorgd dat er zes leslokalen en drie onderwijzerswoningen zijn gebouwd waarbij zijn rol vooral was om voor de nodige financiën te zorgen. In het hele stuk van Brownsberg tot Ligorio heeft hij met hulp van de Lucas en vele andere donateurs zelfs dertig leslokalen en tien onderwijzers-woningen gefinancierd. Prachtig mooi om te mogen lezen dat wij hier met uw gulle bijdragen ook een steentje (of in dit geval een houtje) aan hebben mogen bijdragen.
Het andere aspect is waarschijnlijk nog veel belangrijker: 33 jaar lang hebben pater Toon en zuster Egno de plaatselijke geloofsgemeenschap ondersteund door een jarenlange vorming van catechisten en andere leiders. Nu kon hij de sleutels van de kerk en het doopboek aan een andere pater overdragen. Pater Toon blijft adviseur op afstand ... terwijl hij zich als boslandpater nu gaat wijden aan dertien andere dorpen.

pastor
Colm Dekker
 

Colm 17 juli 2016

Wat een verrassing was het dat bij het Vormsel afgelopen zondag niet de deken, maar de hulpbisschop kwam.
Gelukkig is de deken weer snel aan het herstellen nadat hij zich plotseling niet goed voelde, en gelukkig kon de hulpbisschop Mgr. Hendriks alles zo plooien dat hij alsnog kon invallen.
Mooi ook om de tien vormelingen met hun ouders zo blij en ernstig (en een tikkeltje nerveus) te zien: Ja, ik wil in het voetspoor van Jezus zo leven dat ik Gods barmhartigheid laat zien. Daarvoor wil ik mij laten vormen, zalven, Gods heilige Geest ontvangen.
Ook voor mij was het een mooi eind van dit werkjaar in de parochie, ook al gaat het naadloos over in de WJD die voor ons komende woensdag begint.
Om 6 uur ’s morgens vertrekken we met 125 mensen in twee bussen naar Praag, om daar tot zondag te gast te zijn bij Sant’Egidio, en dan maandag 25 juli een bezoek aan Auschwitz, en dan door naar de eigenlijke Wereld-jongerendagen in Krakau.
Met anderen in het kernteam hebben we ons een jaar lang voorbereid, dus nu mag het wel een beginnen.
Daarna ben ik geheid heel moe, maar hopelijk ook zeer voldaan. Daarna volgt gelukkig een vakantie met ons gezin en een paar vrienden.
Half augustus kijk ik er naar uit om u allemaal weer met frisse energie en moed te mogen ontmoeten.
Heel veel dank voor het afgelopen jaar, en heel graag tot later!

pastor
Colm Dekker
 

Colm 26 juni 2016

20 juni is Wereldvluchtelingendag.
Paus Franciscus vraagt iedereen om eens na te gaan of wij niet gastvrij vluchtelingen kunnen opnemen, als parochie, gemeenschap of familie.
In het Jaar van de Barmhartigheid vraagt paus Franciscus elk bisdom om in minstens één kerk een heilige deur te openen, waardoor pelgrims kunnen binnengaan om te ervaren hoe God als een barmhartige Vader op ons wacht.
In de Gemeenschap van Sant'Egidio leek het ons een mooi idee die twee dingen met elkaar te combineren. En zo gingen wij afgelopen zondag met een groep van ongeveer vijftig Syrische vluchtelingen, die wij verspreid over Nederland kennen, door de heilige deur in de Sint Nicolaasbasiliek bij het Centraal Station.
Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat het mij zo zou ontroeren, maar ik hield het niet droog toen ik hen een voor een of in een gezin met drie kinderen door de heilige deur zag gaan om voor de hulpbisschop te knielen en een zegen te krijgen. Na alles wat deze mensen hebben meegemaakt, en met alle letterlijk dodelijke onzekerheid die velen nog hebben over hun familie, grepen zij deze kans vol geloof en eenvoud aan om God te danken en zichzelf en hun familie aan God toe te vertrouwen.
Zo kwetsbaar en overtuigend.

pastor
Colm Dekker
 

Colm 19 juni 2016

Op zondag 10 juli komt deken Bakker in onze kerk het Vormsel toedienen.
Tien middelbare scholieren doen mee aan de voorbereiding. Daarin spreken we over Gods barmhartige liefde, die Jezus bovenal heeft laten zien, en die de Geest van God nu in ieder van ons wil laten doorgaan.
Het sacrament van het Vormsel is nu juist bedoeld als een zalving voor wie deze opdracht in het leven aanvaardt: om in de Geest van Jezus, als deel van de kerk Gods barmhartige liefde in de wereld uit te dragen.
Om deze reden vind ik het belangrijk dat we niet alleen samen spreken, leren en bidden, maar ook zien hoe de kerk die liefde in praktijk brengt.
Afgelopen dinsdag was ik met acht van de tien vormelingen bij de Franciscustafel. Dit is het daklozen-restaurant van de Gemeenschap van Sant’Egidio. Daar hebben de jongeren de daklozen aan tafel bediend. Voor alle acht was het de eerste ervaring van een direct contact met daklozen.
Na het daklozenrestaurant zijn we bij het Avondgebed geweest, en daarna weer terug naar huis. Het is mooi te zien hoe deze ervaring ze raakt.
‘Ze zijn eigenlijk heel aardig.’ ‘Eentje deed niet zo aardig tegen me.’ ‘Het was heel leuk om te doen.’ Zomaar enkele reacties achteraf. Een moeder stuurde me dit bericht: ‘De kinderen vonden het heel erg leuk en gezellig. Bedankt voor deze mooie ervaring namens de kinderen.’

pastor
Colm Dekker
 

Colm 12 juni 2016

De Wereldjongerendagen in Krakau komen eraan. Onze bisdomreis loopt van 20 juli tot 2 augustus. Eind deze maand worden 120 mensen voor het kennismakingsweekend in Heiloo verwacht. Vorige week waren wij met de begeleiders al bij elkaar.
Veel praktische voorbereiding is nu klaar. Een jaar lang zijn wij in het kernteam met ons vijven met de voorbereiding al bezig. Mijn specifieke verantwoordelijkheid is het programma.
Uiteraard is er een internationale organisatie die voor het programma in Krakau zorgt. Mijn zorg ligt bij het voorprogramma in de eerste week als wij met onze twee bussen vol met jongeren op bezoek gaan bij de Gemeenschap van Sant’Egidio in Praag. Hoe kunnen onze jongeren daar ervaren hoe het geloof leeft en de link leggen naar hun eigen leven? Dat gaan we o.a. doen door mee te doen aan hun avondgebed en door samen met hen een picknick voor honderd van hun dakloze vrienden te organiseren in een park.
Tijdens heel de reis zijn de jongeren verdeeld over elf deelgroepen van acht à negen jongeren en twee begeleiders. Mijn andere grote taak is het de begeleiders toe te rusten om elke dag hun deelgroep te leiden: om het samen gezellig te hebben en om de jongeren te helpen hun geloof te laten groeien.
Graag uw gebed gevraagd!


pastor
Colm Dekker
 

Colm 13 november 2016

De uitslag van de Amerikaanse verkiezingen was voor veel mensen een grote verrassing, voor sommigen tot hun grote tevredenheid, voor vele anderen een donderslag bij heldere hemel.
Hoe kan het toch in godsnaam waar zijn dat zoveel mensen die als deel van de officiële campagne zwaar zijn beledigd, vervolgens toch gewoon op diezelfde kandidaat stemmen? We hoeven maar te denken aan vrouwen of zwarten of latino’s die zijn uitgemaakt voor alles wat lelijk is, en die kennelijk nu toch weer hun vertrouwen hebben uitgesproken om deze man hun president te laten zijn.
Het feit dat ik minder verrast was, is niet omdat ik een voorstander van zijn ideeën ben, maar wel omdat ik een patroon denk te zien: van het referendum over Oekraïne via de brexit naar deze verkiezingen die alle drie laten zien dat mensen misschien in de officiële peilingen wel zeggen wat politiek correct is, maar dat hun innerlijke onvrede in het stemhokje wel degelijk tot uiting komt.
Nu hebben wij ons parochieberaad. Ik hoop van harte dat velen het bij ons wél aandurven om te laten horen wat zij (in hun onderbuik) voelen, en denken en willen. Natuurlijk willen we ook luisteren naar wat Jezus ons leert, en ons als geloofsgemeenschap afstemmen op Gods droom voor een mooie wereld, maar wel graag zo dat iedereen zich echt gehoord weet!
 
Pagina's in deze sectie:

Archief:  Artikelen eerder op deze pagina gepubliceerd